često poredimo sa armijom koja nas svakodnevno štiti od opasnih infekcija i mikrobnih napadača. Međutim, bez odgovarajuće logistike i tkivne infrastrukture, nijedna vojska ne može dugo opstati na bojnom polju. Ovu presudnu infrastrukturu čini , dok su pomoćne ćelije vezivnog tkiva zadužene za izgradnju strukture i ishranu odbrambenih ćelija. Pored toga, takozvane deluju poput vrhunskih epidemiologa na prvoj liniji fronta. One prepoznaju tačnu prirodu pretnje i prenose ključne instrukcije ostalim odbrambenim ćelijama u .
, poput i , predstavljaju rodno mesto i svojevrsnu akademiju našeg imuniteta. U , odnosno grudnoj žlezdi, uče kako da napadaju , ali i kako da sačuvaju sopstveno tkivo. Razvijanje tolerancije na sopstveni organizam sprečava razaranje zdravih organa i pojavu teških . Nažalost, je prvi organ koji počinje da zakazuje i doživljava već od pete godine života. Do puberteta njegova proizvodnja novih ćelija opada na svega deset odsto, dok u pedesetim godinama iznosi tek jedan procenat.
Kako starimo, smanjuje se sposobnost da se brzo umnožavaju i efikasno suprotstave infekcijama. Takođe, teške infekcije poput koronavirusa mogu ostaviti dugotrajan otisak na . Te ćelije tada ostaju u stanju povišene borbene gotovosti, što kasnije može doprineti pojavi . Dugogodišnja naučna pretpostavka bila je da sami jednostavno nepopravljivo ostare i izgube funkciju.
Ipak, tim profesora Nikolića došao je do dramatičnog otkrića koje je napravilo pravi Kopernikanski obrt u . Kada su mlade prebacili u stari organizam, te ćelije su počele da se dele podjednako sporo kao i stare. Suprotno tome, stari premešteni u mlad organizam potpuno su povratili svoju prvobitnu funkcionalnost i brzinu deobe. Ovim je dokazano da ključ starenja imuniteta leži u propadanju , odnosno , a ne u samim .
Dobra vest je da je proces starenja izuzetno plastičan i podložan promenama. Naše ćelije trpe posledice takozvanog , pri čemu direktno pate kao ćelijska pluća. Fizička aktivnost, kvalitetan san, umerena ishrana i podstiču ćelije na obnavljanje i reciklažu oštećenih delova. Pored zdravog načina života, naučnici uveliko razvijaju i farmakološke metode za podmlađivanje tkiva.
Jedna od najzanimljivijih supstanci u istraživanjima jeste , molekul koji deluje na ključni metabolički čvor i priprema ćeliju za adaptaciju na stres. Ipak, stručnjaci strogo upozoravaju da se takvi lekovi nikako ne smeju uzimati samoinicijativno bez lekarskog nadzora. Najnovija istraživanja pokazuju i da specifične ili "loše" ćelije mogu izazvati starenje čitavih organa. Ciljanim uklanjanjem ovih starih ćelija otvara se mogućnost za obnavljanje funkcije tkiva i značajno produženje zdravog života.
Glavni cilj savremene medicine nije prosto dodavanje godina životu, već udisanje punog života svakoj proživljenoj godini. Poput antičkog junaka Gilgameša, čovečanstvo oduvek traga za tajanstvenom travkom koja vraća mladost. Iako besmrtnost ostaje u domenu mitologije, starenja nam konačno nudi realna i naučno utemeljena rešenja za kvalitetniju starost. Do dolaska novih terapija, naša je dužnost da brigom o sopstvenim životnim navikama omogućimo unutrašnjoj armiji da nas uspešno štiti